เดียว ซังอูรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจที่ไม่ฉลาด
“พี่ช่วยชีวิตฉันไว้เลยค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ”
ในระหว่างสิบห้านาทีนั้น รยูจีฮเยได้ล้วงข้อมูลส่วนตัวพื้นฐานของซังอูไปทั้งหมด ทั้งชื่อ รหัสนักศึกษา และคณะ คำเรียกก็เปลี่ยนจาก ‘คุณ’ เป็น ‘พี่’ อย่างงงๆ ระหว่างเดินออกจากห้องสมุด จีฮเยก็เอ่ยถาม
“พี่อยากกินอะไรคะ”
“เอาคูปองอาหารมาใบหนึ่งก็พอครับ”
“เห กับข้าวในมออะไรกันคะ”
ภายนอกซังอูดูเป็นคนมืดมน จึงไม่มีใครเข้าหา แต่จีฮเยแตกต่างจากรุ่นน้องคนอื่นๆ เธอไม่กลัวอะไรเลย
“ฉันต้องเลี้ยงอาหารอร่อยๆ ให้สมกับที่รู้สึกขอบคุณพี่สิคะ ตามมาเถอะค่ะ”
“เข้าใจแล้วครับ”
“บอกให้เลิกพูดสุภาพไงคะ”
“โอเค”
จากนั้นพวกเขาก็เริ่มออกเดิน จีฮเยบอกว่าเดินไปแค่สิบนาทีก็ถึง แต่สุดท้ายก็ใช้เวลานานกว่านั้น ซังอูไม่ค่อยพอใจที่ต้องเดินไกลเพียงเพื่อไปกินข้าว แต่เขาให้สิทธิ์จีฮเยเป็นคนเลือกเมนูแล้วจึงได้แต่เดินตามไปเงียบๆ
“ที่นี่เป็นร้านพาสต้า อร่อยมากเลยค่ะ พาสต้าก็อร่อย พิซซ่าก็แป้งบาง ทานง่าย คราวก่อนฉันมากินพาสต้าปาเน่[2] อร่อยจนแทบจะกินจาน... แถมยังมีส่วนลด 10% สำหรับนักศึกษาด้วยค่ะ พี่ๆ พนักงานพาร์ตไทม์ก็หน้าตาดีกันทุกคนเลย…”
จี
