ฮเยเป็นคนช่างพูด ต่อให้ซังอูไม่หือไม่อือ เธอก็สามารถพูดคนเดียวไปเรื่อยๆ ได้ พวกเขาออกจากมหาวิทยาลัย ผ่านร้านเหล้าที่มีนักศึกษาล้นออกมานอกร้าน จากนั้นจีฮเยก็เดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกที่ค่อนข้างเงียบอย่างไม่ลังเลแล้วชี้ไปที่ชั้นสอง ภาพต้นไม้ที่ถูกวาดลงบนป้ายชื่อร้านทำให้รู้สึกว่าต้องไม่ใช่ร้านอาหารราคาถูกทั่วไปอย่างแน่นอน
เมื่อเดินขึ้นบันได แล้วเปิดประตูขนาดใหญ่เข้าไป เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งก็ดังขึ้น แสงไฟในร้านอันกว้างขวางไม่ได้สว่างมากนัก และตกแต่งออกมาในบรรยากาศที่อบอุ่น พนักงานเข้ามาสอบถามเรื่องการจองและจำนวนคน จากนั้นก็พาพวกเขาไปยังโต๊ะที่ว่าง
“ที่นี่ต้องเลือกพนักงานจากหน้าตาแน่ๆ เลยค่ะ หน้าตาแต่ละคนไม่ใช่เล่นๆ เลย”
จีฮเยมองไปรอบๆ พลางพูดไปเรื่อย หลังจากนั่งลงที่โต๊ะ ซังอูก็เปิดเมนูดูผ่านๆ เพื่อวิเคราะห์รายการอาหาร สำหรับอาหารจานเดี่ยว ถูกสุดคือ 14,000 วอน แพงสุดคือ 23,500 วอน ราคาเฉลี่ยอยู่ที่ 17,400 วอน เมื่อพิจารณาถึงเรื่องที่เมนูหลักคือแป้งเส้นต้มก็ถือว่าแพงอย่างยากจะเข้าใจ แค่ช่วยถือของครั้งเดียวไม่น่าจะต้องได้รับค่าตอบแทนมากมายขนาดนี้
“ราคานี้เธอโอเคเหรอ”
“แค่เลี้ยงตอบแทนนานๆ ทีเองค่ะ ไว
