ักนิด
“สีที่ไม่ชอบล่ะ”
“สีแดงครับ”
สีแดง สีของอาการ ERROR โดยทั่วไปแล้วซังอูไม่ได้ไม่ชอบสีไหนเป็นพิเศษ แต่มีแค่สีแดงเท่านั้นที่เขารับไม่ได้จริงๆ
“สัตว์ที่ไม่ชอบ?”
“โฮโมเซเปี้ยนส์[4]ครับ”
จะมีสัตว์ชนิดไหนที่ไม่สมบูรณ์เท่ามนุษย์ ไม่มีกรงเล็บที่แข็งแกร่ง ไม่มีผิวหนังที่ทนทาน ไม่มีพิษที่ร้ายแรง และมักถูกครอบงำด้วยความปรารถนาและอารมณ์ ซังอูเขม้นมองตัวอย่างผลลัพธ์อันไร้วิจารณญาณที่ยืนอยู่ตรงหน้าตน
“อาหารที่ไม่ชอบ?”
“พาสต้าครับ”
ซังอูไม่ใช่คนเลือกกิน แต่ตอนนี้เขาไม่ชอบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้
“สถานที่ที่ไม่ชอบ?”
“รอบตัวรุ่นพี่ในรัศมีสิบเมตรครับ”
‘เพราะงั้นได้โปรดไสหัวไปสักทีเถอะ’
หลังจากโต้ตอบกันไปมาอย่างเย็นชา ชายหนุ่มก็หัวเราะเสียงเครียดแล้วกระซิบเสียงต่ำ
“เห็นนายดูไม่ค่อยปกติ ฉันก็เลยว่าจะปล่อยไป แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ตั้งตารอดูเทอมหน้าได้เลย”
“อ้อ ครับ เชิญจ้างนักเลงมาได้เลยครับ ผมจะกด 112[5] ไว้รอ”
“ขาดจินตนาการจริงๆ”
กว่าซังอูจะคิดคำพูดโต้กลับออก อีกฝ่ายก็เดินจากไปไกลแล้ว
