สามวันผ่านไป ซังอูคิดว่าความขัดแย้งอันแสนยุ่งยากได้จบลงแล้ว แต่นั่นเป็นการคิดไปเองแบบโง่ๆ ในเมื่อเขาทำงานที่ร้านอินเทอร์เน็ตแถวๆ มหาวิทยาลัย แล้วเขาจะเลี่ยงนักศึกษาจากสถาบันเดียวกันไปได้นานแค่ไหนกันเชียว ลองคิดตามความเป็นจริงดูก็รู้แล้ว
ขณะที่ซังอูกำลังจัดขนมขบเคี้ยวเข้าชั้น ก๊วนเพื่อนกลุ่มหนึ่งก็เปิดประตูกรูกันเข้ามา เมื่อเห็นซังอู คนที่สูงที่สุดในกลุ่มนั้นก็เดินช้าลง
“คบอะไรล่ะ แค่ไปกินข้าวด้วยกันมื้อเดียว…เอง”
ถ้าสายตาที่มองมาไม่ทิ่มแทงขนาดนั้น ซังอูก็คงจำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคือหมอนั่น พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากันราวกับเวลาหยุดเดิน ดวงตาเรียบเฉยที่อยู่เบื้องหลังแว่นตาอันใหญ่เบิกกว้างก่อนจะหรี่เล็กลง ซังอูเห็นแค่ไอ้คนตรงหน้านี้เท่านั้นราวกับภาพพื้นหลังถูกลบออกไป ทันใดนั้นในหัวก็มีคำว่า ‘ฉิบหายแล้ว’ ‘น่าหงุดหงิดชะมัด’ ‘อยากหนีไปจากตรงนี้’ และอื่นๆ อีกมากมายผุดขึ้นมาเต็มไปหมด ซังอูรู้สึกเกร็งอย่างไม่มีเหตุผลจนทำถุงขนมหลุดมือ
ซังอูเตรียมรับมือกับการต่อสู้อยู่ในใจ แต่จางแจยองกลับทำเหมือนไม่รู้จักเขา เพียงแค่หยิบบัตรสำหรับใช้บริการแล้วเดินจากไป เมื่อทั้งห้าคนเดินหายไปทางเขตสูบบุหรี่[2] ซังอูจึงนั
