เมื่อทั้งคู่สบตากัน อีกฝ่ายก็ชี้นิ้วมาที่ซังอู
“ทำไมเหรอครับ”
ซังอูลูบแก้มอย่างไม่ใส่ใจราวกับสงสัยว่ามีอะไรติดที่หน้าเขาหรือเปล่า อีกฝ่ายมีสีหน้าตกตะลึง แต่แล้วตาที่เบิกกว้างก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ ซังอูไม่คิดจะทำงานร่วมกับคนคนนี้ แต่เขาก็ฝืนใจนั่งลงด้วยคิดว่าควรทำไปตามขั้นตอนพื้นฐาน เขาจงใจไม่มองหน้าฝ่ายนั้นพลางหยิบปากกาขึ้นมา
“รุ่นพี่ดีไซเนอร์ใช่ไหมครับ”
“ครับ”
“รู้แล้วใช่ไหมครับว่าต้องทำอะไร”
“ก็คร่าวๆ มั้ง?”
“ตอนนี้ผมกำลังพัฒนาเกมแอคชั่น 2D อยู่ครับ ใช้เฟรมเวิร์ก[1] Cocos2d[2] เป็นหลัก เป็นเกมแนวผจญภัย สำหรับเด็ก ใช้มุมมองบุคคลที่หนึ่งครับ”
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนผู้ชายตรงหน้าจะไม่ได้ฟังที่ซังอูพูดเลย เจ้าตัวนั่งพิงเก้าอี้พลางเขย่าขา ทั้งยังดึงสมุดโน้ตของซังอูไปดูโดยไม่ขออนุญาต มิหนำซ้ำยังพูดว่า “ตั้งใจจังแฮะ” อีกด้วย
ซังอูดึงสมุดโน้ตกลับมา เปิดหน้าที่ว่าง แล้ววางลงบนโต๊ะ จากนั้นหยิบแฟ้มในกระเป๋าแล้วยื่นเอกสารโครงร่างที่ดีไซเนอร์คนก่อนร่างไว้ให้ผู้ชายตรงหน้า บนกระดาษมีชื่อเกม คอนเซปต์ทั้งหมด และดีไซน์ของตัวละครเขียนไว้อย่างละเอียด ฝ่ายนั้นหลุบตาอ่านเอกสารอย่างเงียบๆ
“โคตรน่าเบื่อ”
เจ้าตัวบ่นพึม
