จากนี้ไป พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก! แม่ครับ ไปกันเถอะ!”
ซูเฉินจ้องด้วยสายตาเย็นชา แต่ยังควบคุมโทสะไว้
“ท่านพ่อ ลูกไม่ได้หวังให้ท่านให้อภัย ขอแค่ได้มาเยี่ยมท่าน เห็นว่าท่านยังแข็งแรง ลูกก็สบายใจแล้ว! ส่วนหยวนจง เขาคือสามีของลูก และจะเป็นตลอดไป ขอท่านอย่าว่าร้ายเขาอีกเลย ลูกขอลา!”
หลิวหันเยียนเช็ดน้ำตา กล่าวอย่างจริงจัง
จากนั้น ซูเฉินกับซูหลิงเอ๋อร์ก็ประคองนางเดินออกจากคฤหาสน์
“หยุดก่อน!”
หลิวเหวินเหยียนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะกลับเงียบลง ท่าทางดูแก่ลงถนัดตา แววตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน
“มีอะไรอีกหรือ ท่านพ่อ?”
หลิวหันเยียนหันกลับไปถาม
“ไหน ๆ เจ้าก็กลับเมืองหลวงแล้ว คฤหาสน์หลิวก็คือบ้านของเจ้า จะไปที่ไหนอีก? อยู่ที่นี่สักสองสามวันเถอะ!”
หลิวเหวินเหยียนกล่าวเสียงเรียบ
“ท่านพ่อ ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ…”
หลิวหันเยียนกำลังจะปฏิเสธ แต่กลับถูกขัดโดยคำพูดของหลิวเหวินเหยียน
“อย่าคิดมาก ข้าไม่ได้ทำเพราะเจ้าหรอก อีกไม่กี่วันก็ถึงวันครบรอบการตายของแม่เจ้าแล้ว เจ้าไม่คิดแม้แต่จะจุดธูปให้แม่นิดเดียวหรือ?”
หลิวเหวินเหยียนเอ่ยเสียงเย็น
“วันครบรอบ…ของแม่?”
หลิวหันเยียนตัวสั่นเฮือก ไม่สามารถกล่าวปฏิเสธออกมาได้อีก
ห
