ระเทศชาติ ไม่ได้ตั้งใจจะยืมรองเท้าด้วยวัตถุประสงค์หรือความต้องการส่วนตัว ฉะนั้นแล้ว ผมขอให้องค์ชายผู้สืบทอดบัลลังก์แห่งดิไอแลนด์ได้โปรดใคร่ครวญถึงเรื่องนี้ตามสมควรด้วยเถอะครับ”
“อ๋อ อืม…”
“แล้วก็สิ่งที่เรียกว่า [คุณค่า] เป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับปัจเจกบุคคล สำหรับใครบางคน รองเท้าที่ผ่านการเหยียบย่ำจากองค์ชายรัชทายาทอาจจะเป็นของล้ำค่าจนยอมควักสิบล้านโกลด์จ่ายโดยไม่เสียดายก็ยังได้ แต่สำหรับผม ไม่ว่านี่จะเป็นรองเท้าที่ใครเคยใช้ก็ไม่มีความหมายอะไรครับ ผมสนใจแค่ข้อเท็จจริงที่ว่ามันผ่านการใช้งานมาแล้วและเป็น [ของมือสอง] เท่านั้น เพราะฉะนั้นผมจึงมองว่า หากองค์ชายไม่ประสงค์จะโต้แย้งเรื่องความคิดเห็นส่วนบุคคลต่อสิ่งที่เรียกว่าคุณค่ากับผม ท่านก็ควรจะคำนวณค่าเสื่อมสภาพแค่เฉพาะตัวสิ่งของโดยตัดเรื่องสถานภาพของคนใส่ออกไปอย่างโดยสิ้นเชิงครับ สรุปแล้ว ผมว่าราคา 50 โกลด์เป็นราคาที่ไม่ยุติธรรม ผมขอเสนอราคาที่ 3 โกลด์ครับ”
พูดแบบนั้นแล้วยอนอีก็ยกมือขึ้นมาชูสามนิ้วเป็นท่าประกอบ
ความเงียบงันชวนขนลุกปกคลุมห้องรับประทานอาหารอันโอ่โถง คนที่อยู่ในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงคนทั้งสี่ แต่ยังมีโดว์มอนซึ่งเป็นหัวหน้ามหาดเล็กประจำพร
