รู้สึกเหมือนอียอนอีกำลังมองดูภาชนะของตัวเอง แต่สัญชาตญาณนั้นกลับอันตรธานหายไปเพียงเพราะความคิดต่าง ๆ ประดังประเดเข้ามาในหัว
อย่างแรกเลยคือความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ย้ำเตือนว่าจะต้องไว้ชีวิตอีกฝ่ายยึดครองหัวสมองของเขาอยู่
การแก้เผ็ดที่เคยคิดว่าจะทำให้รู้สึกปลอดโปร่งกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกดีอย่างที่คิด และความรู้สึกนี้ได้นำพาฮาจินไปสู่สภาพจิตใจอันสับสน
หว่างคิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างทรมาน เกิดความรู้สึกเกลียดชังตัวเองขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ แต่ถึงอย่างนั้น ฮาจินก็ยังคงปลอบประโลมแกนกายแข็งขืนต่อไป
ทำไมเขาเอาแต่นึกถึงอียอนอีอยู่เรื่อย เขาไม่อยากรู้เหตุผลนั้นเลย
