แทฮาจินเพียงตอบกลับมาด้วยสีหน้ากวนประสาทราวกับจะยืนยันว่าตนหมายความแบบนั้นจริง ๆ มือที่กอดอกอยู่เคาะลงบนแขนของตัวเองเป็นจังหวะก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น
ยอนอีจ้องมองอีกฝ่ายครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามดีคอลที่กำลังใช้พลังฟื้นฟูร่างกายให้ตนเอง
“อาจจะเสียมารยาทไปสักหน่อย แต่ว่าคุณเอสเปอร์คิดค่าตอบแทนจากการฟื้นฟูร่างกายต่อคนประมาณเท่าไหร่เหรอครับ?”
“…”
“อ้อ ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะครับ พอดีเพื่อนผมบาดเจ็บ ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ก็เลยลองถามดูเผื่อว่าจะรบกวนคุณให้มาช่วยเธอหน่อยน่ะครับ”
ดูท่าการรักษาจะเสร็จสิ้นลงแล้ว คนผมดำถึงได้ลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมาคลายความเมื่อยขบจากการนั่งคุกเข่ามาเป็นเวลานานจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ
“วันนี้ผมยังไม่สะดวก ไว้สักอาทิตย์หน้าได้ไหมครับ?”
นั่นนับเป็นคำพูดที่น่ายินดีที่สุดเท่าที่ได้ฟังมาในวันนี้ก็ว่าได้ ยอนอีลุกขึ้นตามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า รู้สึกอัศจรรย์ใจไม่น้อยกับร่างกายที่สดชื่นกระปรี้กระเปร่าเหมือนไม่เคยเจ็บมาก่อน
“แค่คุณยอมช่วยผมก็ขอบคุณมาก ๆ แล้วละครับ ถ้างั้นอาทิตย์หน้าเจอกันที่ประตูหน้าโรงพยาบาลผู้มีพลังพิเศษได้ไหมครับ?”
“ได้ครับ”
“ผมจะติดต่อไปหาผ่
