านทางคุณโดเบอร์แมนนะครับ ขอบคุณจริง ๆ ครับ”
“ก็ตามนั้นแหละครับ! ผมว่าพวกเราออกไปจากที่นี่กันดีกว่า รถไฟใต้ดินนี่ดูใกล้จะถล่มเต็มทนแล้วละครับ”
โดเบอร์แมนต้อนทุกคนให้ออกไปด้านนอกตัวรถแล้วควงแขนดิออนกับดีคอลไว้คนละข้าง ดิออนไล่กวาดสายตาสำรวจสภาพร่างกายของยอนอีจากหัวจรดเท้า ส่วนดีคอลคงไม่ได้มีหน้าที่ต้องฟื้นฟูสภาพรถไฟใต้ดิน เขาจึงเพียงแค่ผงกหัวให้ฮาจินเป็นเชิงกล่าวลา
“ผมขอพาสองท่านนี้ไปส่งที่วังก่อนแล้วจะกลับมา คุณสองคนที่อยู่ตรงนี้ ได้โปรดอย่าเพิ่งทะเลาะกันนะครับ”
ร่างของคนทั้งสามคนหายวับไปในอากาศ แทฮาจินก้าวฉับ ๆ ขึ้นบันไดซึ่งอยู่ในสภาพถูกทำลายไปมากกว่าครึ่งโดยไม่คิดจะรอให้โดเบอร์แมนกลับมา ยอนอีจึงสาวเท้าตามเขาไปติด ๆ
วันนี้โดเบอร์แมนยุ่งหัวหมุนตั้งแต่เช้า ช่วงเรียกระดมพลเขาจึงต้องติดรถแทฮาจินมายังที่เกิดเหตุด้วยกัน เพราะบริเวณโดยรอบรถไฟใต้ดินวุ่นวายจนทำให้การทำงานไม่มีประสิทธิภาพหากจะขับรถมาสองคัน สถานการณ์วิกฤติเช่นนั้นจะมามัวรอช้าด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องไม่ได้ เขาจึงต้องติดสอยห้อยตามมากับรถของอีกฝ่ายอย่างไม่มีทางเลือก
ยิ่งไปกว่านั้น เวลาโดเบอร์แมนไปพระราชวังหลวงก็มักจะใช้เวลานานอยู่
