ของคนที่ถูกหลงลืมไปชั่วครู่ดังขึ้นจากด้านหลัง ยอนอีเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังยืนขวางบานประตูรถให้งับปิดลงมาไม่ได้อยู่ และตอนนี้แทฮาจินก็ดูอารมณ์ขุ่นเพราะเรื่องนั้นเต็มทีแล้วด้วย
‘ยากแทบตายกว่าจะดีกัน จะมาทะเลาะกันอีกไม่ได้นะ’
ยอนอีตั้งใจจะขอโทษอีกฝ่ายแล้วปิดประตูรถให้ แต่ชเวซารังที่เมื่อครู่ยังยืนงงอยู่ข้างรถกลับยื่นหน้าเข้าไปในห้องโดยสารด้วยรอยยิ้มกว้างเสียก่อน
“อ๊ะ สวัสดีค่ะ ตอนแรกฉันไม่ค่อยแน่ใจ แต่คุณคือคุณเอสเปอร์แทฮาจินใช่ไหมคะ?”
“ถอยออกไปครับ”
“…คะ?”
“ผมจะปิดประตู เอาหัวคุณออกไป”
เสียงของชายหนุ่มกดต่ำลงแทบถึงแกนโลก
ปฏิกิริยาเย็นชาปานก้อนน้ำแข็งทำให้ชเวซารังได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ หน้าม้านทำอะไรไม่ถูก เห็นเช่นนั้นยอนอีจึงดึงตัวเธอไปด้านหลังแล้วหุบปีกของเจ้าซูเปอร์คาร์เจ้าปัญหาลงตามความต้องการของผู้เป็นนาย ทันทีที่ประตูงับปิดเรียบร้อย รถคันหรูก็พุ่งทะยานออกสู่ถนนราวกับรอช่วงเวลานี้มานานเต็มแก่ นัยน์ตาสีอ่อนทอดมองรถไปจนลับสายตาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
“อย่าใส่ใจเลยนะครับ ปกติเขาก็นิสัยแบบนี้แหละ”
“ไม่หรอกค่ะ คือ… นิสัยของเอสเปอร์แทฮาจินค่อนข้างขึ้นชื่อแม้แต่ในโรงพยาบาลของฉันอยู่แล
