“โอ๊ะ? นี่ผมมาหาผิดเวลาหรือเปล่าครับพี่ ๆ?”
ดิออนซื้อกาแฟสามแก้วและเดินกลับไปรวมพลที่รถไฟใต้ดินอย่างว่องไว ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเยลโลว์ดอร์ต้องมาเกิดตรงที่แคบ ๆ และมีคนพลุกพล่านแบบนี้ด้วย ร่างของผู้เสียชีวิตจำนวนเกินกว่าสามสิบศพถูกเคลื่อนย้ายขึ้นไปด้านบน กว่าดิออนจะมาถึงสถานการณ์ก็คลี่คลายลงหมดแล้ว
บรรดาไกด์ต่างวิ่งวุ่นอยู่กับการรักษาพวกเอสเปอร์ที่ได้รับบาดเจ็บและติดมลพิษในที่เกิดเหตุ
ด้านในรถไฟใต้ดิน ชายหนุ่มสองคนที่โดดเด่นออกมาจากฝูงชนอย่างเห็นได้ชัดกำลังนั่งทำการไกด์ดิงอยู่ตรงที่นั่งข้างประตูซึ่งมีสภาพพังยับเยิน
“ทำไมผมถึงเป็นพี่ของคุณเอสเปอร์ล่ะครับ?”
ยอนอีที่กำลังไกด์ดิงให้แทฮาจินด้วยการแตะข้อมือหนาหันขวับมามามองหน้าดิออนเขม็ง ผู้มาใหม่จึงส่งยิ้มแหยและชูอเมริกาโนที่ถืออยู่ในมือไปมา
“ก็พี่อายุยี่สิบห้านี่ครับ ผมเพิ่งยี่สิบสี่เอง”
“เรียกว่าคุณไกด์เถอะครับ”
“โหย ทำไมทำตัวเย็นชาอย่างนั้นล่ะครับพี่ ทีตอนอยู่ที่ชายทะเลไลบรัมจ์ พี่ยังฝากชีวิตไว้กับผมเลยแท้ ๆ”
คำพูดของเขาทำให้ยอนอีนึกถึงวินาทีที่ตัวเองหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของดิออนขึ้นมา แน่นอนว่ายอนอีรู้ตัวดีว่าดิออนเป็นคนพาเ
