ขามาส่งถึงศูนย์เมืองหลวง
แต่มันใช่เรื่องหรือไงที่จะต้องมาทนฟังอีกฝ่ายเรียกด้วยคำน่าอายอย่าง 「พี่」 เพียงเพราะเป็นหนี้บุญคุณแค่ครั้งเดียว
เราไม่ได้สนิทกันด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นยอนอีเสียสมาธิกับเรื่องอื่นต่อหน้าต่อตา แทฮาจินจึงขมวดคิ้วเข้าหากันและเอ่ยขึ้น
“มีสมาธิหน่อยสิครับ”
“ผมทำหลายอย่างพร้อมกันได้ครับ ผมไกด์ดิงและคิดเรื่องอื่นไปพร้อมกันได้สบายมาก”
“เข้าข้างตัวเองให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะครับ รู้ไหมว่าทุกครั้งที่คุณละสายตา การไกด์ดิงจะช้าลงเล็กน้อยนะ”
“แต่มันก็เล็กน้อยมาก ๆ จนถึงขั้นไม่มีใครรู้ ถ้าไม่ใช่คุณเอสเปอร์แทฮาจินไม่ใช่เหรอครับ?”
“พูดให้มันดี ๆ หน่อย”
สีหน้าไม่สบอารมณ์และน้ำเสียงที่เข้มขึ้นทำให้ยอนอีแค่นหัวเราะในลำคอ
หมอนี่ยิ่งนับวันยิ่งผีเข้าผีออก ทั้งที่ทำงานด้วยกันมาได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่วันนี้เอสเปอร์หนุ่มกลับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมาทั้งวันตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว ไม่รู้เป็นเพราะเขาลาหยุดไปหลายวันหรือว่าเผลอทำอะไรผิดพลาดไปโดยไม่รู้ตัวก็ไม่อาจทราบได้
ไม่เข้าใจเหตุผลที่เขามีท่าทีเปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่ยังไงก็ต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน
ปกติแล้วแทฮาจินมักจะพูดจาสุภาพเฉพาะแค่ตอนที่เจ้าตัวอยากจะพูดเท่านั้น
แน่น
