อนว่ามันไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนระดับเบื้องบนอย่างแทฮาจินจะพูดจาเป็นกันเองกับลูกน้องในศูนย์ ก็ยังนับว่าแทฮาจินมีท่าทีให้เกียรติเขาอยู่บ้างประมาณหนึ่ง
แต่บอกตามตรงว่าการพูดจาสุภาพของเขากลับฟังดูแย่ยิ่งกว่าการพูดจาเป็นกันเองเสียอีก ยอนอีไม่ได้รู้สึกว่าได้รับการปฏิบัติดี ๆ เลยสักนิด
“ทำไมวันนี้ถึงหาเรื่องกันทุกประโยคเลยครับ? ถ้าไม่พอใจเรื่องอะไรก็บอกมาตรง ๆ เถอะครับ อย่าทำให้คนที่อยู่รอบข้างเขาอึดอัดไปด้วยเลย”
“แค่หุบปากแล้วไกด์ดิงเงียบ ๆ มันยากมากเลยเหรอครับ”
แทฮาจินเงยหน้าขึ้นมองยอนอีตรง ๆ ด้วยสีหน้าขึ้งเคียด ดวงตาสีโกเมนของเขามีประกายแห่งความเย็นชาจนน่ากลัว ฟากคนถูกจ้องได้แต่หัวเราะฝืดเฝื่อนและตอบกลับ
“เหอะ ๆ คุณเอสเปอร์เป็นคนชวนทะเลาะเองแท้ ๆ คิดว่าผมไม่รู้หรือไงครับ?”
“แล้วใครกันแน่ที่ทำตัวแย่ก่อน?”
“แล้วผมไปทำอะไรให้คุณมิทราบครับ”
“คุณจงใจไกด์ดิงให้ผมเจ็บมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว คิดว่าผมไม่รู้เหรอ?”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
นั่นเป็นเรื่องจริง ยอนอีจงใจไกด์ดิงให้เขารู้สึกเจ็บ เป็นเรื่องน่าดีใจอยู่เหมือนกันที่ได้รู้ว่าหมอนี่ก็เจ็บเป็น เมื่อกี้เขายังนึกหงุดหงิดอยู่ในใจว่าที่ทำ
