“พอแล้ว! ข้ายอมแล้ว…”
หลิวอวี้หลงร้องขอความเมตตาอย่างสิ้นหวัง
เขาถูกซูเฉินลงมืออย่างโหดเหี้ยมจนหวาดกลัวสุดขีด หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงโดนตบตายแน่!
“เมื่อครู่เจ้าว่ายังไงนะ? ขอโทษมารดาข้าเดี๋ยวนี้!”
ซูเฉินกล่าวเสียงเย็นชา
“ท่านอา ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว โปรดให้อภัยข้าด้วย…”
หลิวอวี้หลงกล่าวพลางน้ำตาคลอ ร่างสั่นระริก
แต่ในใจกลับสาปแช่งและเคียดแค้น หากเขามีโอกาส เขาจะทำให้ซูเฉินต้องชดใช้ยิ่งกว่าความตาย
“เฉินเอ๋อร์ พอเถอะ!”
หลิวหันเยียนเห็นลูกชายกระทำรุนแรงถึงเพียงนี้ก็เริ่มใจอ่อน ถอนหายใจเบา ๆ
“ไสหัวไป!”
ซูเฉินแค่นเสียงเย็น แล้วเหวี่ยงหลิวอวี้หลงกระเด็นไป
หลิวอวี้หลงแม้แววตาจะเต็มไปด้วยความแค้น แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยคำใด รีบนำองครักษ์หลบเข้าไปในคฤหาสน์หลิวทันที
“เฉินเอ๋อร์ เจ้าทำร้ายหลิวอวี้หลงถึงเพียงนี้ จะไม่เป็นอะไรแน่หรือ?”
หลิวหันเยียนกล่าวด้วยความกังวล
“ท่านแม่ ไม่ต้องห่วง เขาก็แค่ปากดี ตบไปนิดหน่อยไม่ถึงตาย ไปกันเถอะ ข้าว่าท่านตาน่าจะกลับมาแล้ว”
ซูเฉินยิ้มอย่างใจเย็น
เขาเชื่อว่าฟูจวินที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่ คงรีบไปรายงานหลิวเหวินเหยียนเป็นแน่
“อืม!”
หลิวหันเยียนพยักหน้า เมื่อนึ
