กถึงบิดา ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความคาดหวังและประหม่า
ด้วยคำสั่งของฟูจวิน องครักษ์ทั้งหลายในคฤหาสน์หลิวไม่มีใครกล้าเข้าไปขัดขวาง ได้แต่เฝ้าดูทั้งสามคนเดินเข้าไปในคฤหาสน์
ณ โถงใหญ่ของคฤหาสน์หลิว
ซูเฉิน หลิวหันเยียน และซูหลิงเอ๋อร์ เพิ่งเดินเข้าไปได้ไม่นาน ก็มีผู้คนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด
“ท่านแม่ ไอ้สารเลวนั่นมันตีข้า!”
หลิวอวี้หลงที่หน้าบวมเป่งราวหัวหมู ชี้หน้าซูเฉินด้วยความแค้น
ข้างกายเขาคือสตรีวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้างดงามแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“พี่สะใภ้รอง ไม่พบกันเสียนาน!”
หลิวหันเยียนลุกขึ้นทักทายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
สตรีผู้นั้นคือฉวี่โหร่ว มารดาของหลิวอวี้หลง!
ฉวี่โหร่วมีภูมิหลังไม่ธรรมดา เป็นธิดาของเจ้าสำนักลั่วสุ่ย ซึ่งเป็นหนึ่งในสำนักยุทธ์ใหญ่ของอาณาจักรต้าหลี่ นางเองก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นจ้าวยุทธ์เช่นกัน
“หลิวหันเยียน เจ้ายังกล้ากลับมาอีกหรือ? ตระกูลหลิวขับเจ้าออกไปนานแล้ว เจ้านอกจากบุกรุกเข้าคฤหาสน์ ยังกล้าทำร้ายลูกข้าอีก!”
ฉวี่โหร่วกล่าวเสียงเย็น แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“พี่สะใภ้รอง เรื่องนี้มีความเข้าใจผิดกันอยู่ ข้าขออธิบาย”
“ไม่ต้องอธิบาย! ลูกเจ้าตบลูกข
