้า ข้ายังไม่ตบเจ้ากลับก็ถือว่าดีแล้ว พวกเจ้า จับมันให้ข้า!”
ฉวี่โหร่วชี้ไปยังซูเฉินอย่างเดือดดาล
“รับทราบ!”
เบื้องหลังนางมีสตรีสี่คนรูปร่างบึกบึน ดวงตาเฉียบคม ทั้งหมดเป็นองครักษ์จากสำนักลั่วสุ่ย พลังอยู่ในขอบเขตแก่นแท้พลังขั้นสูงสุด!
องครักษ์เหล่านี้ภักดีต่อฉวี่โหร่วโดยตรง มิใช่คนของตระกูลหลิว และไม่ขึ้นตรงต่อคำสั่งของหลิวเหวินเหยียน
ซูเฉินเห็นดังนั้นก็ตั้งท่าจะลงมือทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงแก่ทรงอำนาจดังขึ้นจากภายนอกคฤหาสน์หลิว
ชายชราในชุดแพรไหมสีม่วง คาดเอวด้วยเข็มขัดหยกและถุงทอง เดินเข้ามาช้า ๆ ใบหน้าอิ่มเอิบสง่า ดวงตาแหลมคม แววตาเฉียบขาด แม้ไม่โกรธก็เปี่ยมด้วยอำนาจ ด้านหลังคือฟูจวิน
เขาคือหลิวเหวินเหยียน ผู้นำตระกูลหลิว และมหาเสนาบดีแห่งอาณาจักรต้าหลี่!
เมื่อเห็นหลิวเหวินเหยียนมาถึง แม้แต่ฉวี่โหร่วก็รีบเปลี่ยนสีหน้า รีบประสานมือคำนับด้วยรอยยิ้ม “ลูกสะใภ้คารวะท่านพ่อ!”
“ท่านตา ท่านกลับมาจากราชสำนักแล้วหรือ? หลิวหันเยียนกลับมาแล้ว แถมยังพาไอ้สารเลวสองคนนี้มาด้วย! มันตบหน้าข้าโดยไม่มีเหตุผล ท่านต้องช่วยข้าด้วยนะ!”
หลิวอวี้หลงรีบก้าวเข้ามารายงานด้วยความเคืองแค้น
เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าดังสน
