ดคุกได้นะ เธอก็รู้ดีนี่ว่าฉันยิงปืนแม่นขนาดไหน บอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”
ช่วยชำระล้างบาดแผลที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนให้ด้วยความเต็มใจ
“ไม่ต้องห่วงเรื่องครอบครัวนะ ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรบอกคุณแม่ ก็เลยอ้างไปว่าเธอคงจะไม่ได้กลับบ้านสักพักเพราะต้องไปทำงานนอกสถานที่ระยะยาวกับฉัน สนใจแค่เรื่องรักษาตัวให้ดีขึ้นอย่างเดียวก็พอ ส่วนที่เหลือฉันจะจัดการให้เอง”
อึยบินเกิดความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ หลังจากเห็นยอนอีพยายามสรรหาคำพูดมาปลอบใจเธอต่าง ๆ นานาทั้งที่ปกติแล้วไม่ใช่คนพูดเก่งเลย
“อื้อ…ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร ถ้าจะร้องไห้ก็ร้องมาเถอะ”
ใบที่สุดอึยบินก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่เก็บเอาไว้ในใจมาโดยตลอดให้เพื่อนรักฟัง เธอพรั่งพรูเรื่องราวอันแสนเจ็บปวดและทุกข์ทรมานออกมาอย่างนิ่งเฉยราวกับเป็นเรื่องของคนอื่น
ยอนอีฟังเธอพูดเงียบ ๆ ในใจคิดแต่ว่าจะฆ่าจูแดยองให้ได้ จะหาโอกาสยิงมันให้ดับในพื้นที่นอกกฎหมายแน่นอน
หญิงสาวร่างเล็กบนเตียงผล็อยหลับไปหลังจากเล่าเรื่องมาสักระยะหนึ่ง ยอนอีขมวดคิ้วจนแทบผูกกันเป็นปมและลุกออกมาจากตรงนั้นเพื่อให้คนป่วยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
《ทำตัวไม่สมกับเป็นลูกเลยนะ จะไปทำร้ายใค
