าดจนร่วงลงไปกองกับพื้น
ยอนอี นายอยู่ข้างฉันจริง ๆ ด้วย
นายช่วยฉันไว้ทุกรอบเลย
…ฉันไม่ต้องตายแล้วสินะ
บางทีเธออาจจะเป็นพวกซาดิสต์มากกว่ามาโซคิสม์ก็ได้
“คิดอะไรอยู่? คิมอึยบิน”
หลังจากคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อึยบินเพิ่งสังเกตเห็นว่ายอนอียืนอยู่และเหลือบไปเห็นแอปเปิลสี่ลูกที่ถูกปอกอยางสวยงามในมือของเขา เขาปอกมันอยู่เงียบ ๆ อย่างนั้นเพื่อให้เธอได้เรียบเรียงความคิดอยู่กับตัวเอง
ความตื้นตันในอกกลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำตาพรั่งพรู
ยอนอี
นายเป็นเพื่อนที่ดีมากเกินไปสำหรับฉันจริง ๆ
“อย่าร้องสิ อยากเห็นฉันฆ่าจูแดยองจริง ๆ เหรอ?”
“ฮึก ขอโทษ…ที่โกหก ขอโทษที่หลอกนาย ฮึก ขอโทษจริง ๆ นะ…”
ยอนอีวางจานแอปเปิลลงบนโต๊ะข้างเตียง รางสูงโปร่งหย่อนตัวลงนั่งหมิ่น ๆ บนขอบเตียงและลูบหัวลูบหลังปลอบประโลมอย่างอ่อนโยนโดยไม่ให้สะเทือนตรงที่เป็นรอยช้ำ
“เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”
เขาพูดสิ่งที่เธออยากได้ยินที่สุด
“ถ้าต้องการเมื่อไหร่ก็บอก ฉันไปฆ่าจูแดยองให้ได้ทุกเมื่อ”
ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะรับฟังทุกอย่าง
“ฉันเคยได้ยินมาว่าแนวหน้าสุดของดอร์เป็นพื้นที่นอกกฎหมาย ใช้ปืนยิงให้ตายที่นั่นก็ไม่โดนลงโทษ ฉันฆ่าจูแดยองแบบไม่ต้องติ
