่จริงแล้วขี้ใจอ่อน เป็นคนประเภทที่จะไม่มองไปทางคนอ่อนแอเพราะกลัวว่าถ้าเห็นแล้วจะอดเข้าไปช่วยเหลือไม่ได้
หลังจากได้ยินคนจิตใจดีอย่างยอนอีพูดแก้ตัวแทนในมุมมองของแทฮาจิน อึยบินจึงคิดว่าเธอไม่ควรพูดเรื่องจูแดยองกับเพื่อนรักจะดีกว่า
เธอมั่นใจว่าคนอ่อนโยนอย่างยอนอีจะเข้าข้างเธอโดยไม่ถามเซ้าซี้ว่าเหตุการณ์เป็นมายังไงอย่างแน่นอน
แต่ถ้ามันไม่เป็นแบบนั้นล่ะ?
ถ้าหากว่ายอนอีเข้าใจในมุมมองของจูแดยองมากกว่าเธอล่ะ?
แม้ว่ามันจะมีอัตราความน่าจะเป็นเพียงแค่ 0.1 เปอร์เซ็นต์ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเกิดขึ้นนี่
‘ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ฉันเองก็อาจจะลงเอยไม่ต่างจากจูมีฮุนก็ได้’
และแล้วก็มาถึงวันนั้น วันที่เธอแสร้งทำตัวเหมือนปกติและเดินเข้าไปในโรงแรมด้วยความรู้สึกคล้ายกับสัตว์ที่ถูกลากเข้าโรงเชือด
เธอโกหกเพื่อนรักว่าทำงานล่วงเวลาและเป็นหวัด
เสี้ยววินาทีที่ความคิดที่ว่า หากตายไป ความเจ็บปวดที่ได้รับในวันนี้จะจบลงหรือเปล่า แวบผ่านเข้ามาในหัว
ยอนอีก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเธอ
อึยบินไม่อาจลืมช่วงเวลานั้นได้เลย ในตอนนั้นเธอไม่อับอายกับสภาพตัวเองเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกสะใจเสียด้วยซ้ำหลังจากเห็นยอนอีกระทืบจูแดยองที่กำลังอาละว
