อก็บอกได้นะ”
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไปพลางเก็บกวาดบริเวณรอบ ๆ ที่มีสภาพกระจุยกระจายจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ความต้องการก็ปลดปล่อยไปแล้ว ค่ามลพิษก็ต่ำลงแล้ว แทฮาจินจึงดูสบายอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่ยอนอีรู้สึกว่าผิวพรรณเขาอิ่มเอิบมีน้ำมีนวลขึ้นด้วย
‘มีแต่ฉันสินะที่น่วมไปทั้งตัว’
ยอนอีนึกก่นด่าความไม่รอบคอบของตัวเองในใจ เขาควรพกยาระงับไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา ไม่รู้ทำไมถึงได้สะเพร่าแบบนี้
ร่างกายของเขายังร้อนรุ่มและหัวก็ยังปวดแปลบมาจนถึงตอนนี้ แต่คงเพราะได้ปลดปล่อยไปครั้งหนึ่งเลยรู้สึกเหมือนกลับมามีสติขึ้นหน่อยแล้ว
อย่างแรกที่ยอนอีทำคือการตั้งปณิธานว่าจะไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศกับเพื่อนร่วมงานอีกเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเอสเปอร์ระดับ S
แทฮาจินสวมชุดคลุมเรียบร้อยแต่อวัยวะเบื้องล่างยังคงชูชันดุนดันเนื้อผ้า ภาพนั้นทำให้ยอนอีรู้สึกขยาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“…บอกมาตรง ๆ เถอะครับ พลังพิเศษของคุณจริง ๆ แล้วคือสมรรถภาพทางเพศใช่ไหม?”
เจ้าของห้องนำผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาเช็ดไปตามร่างกายของคนที่นอนอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว สัมผัสของอีกฝ่ายไม่ได
