้เต็มไปด้วยความนุ่มนวลหรือเอาใจใส่ มีเสี้ยวหนึ่งที่ออกจะแข็งกระด้างรุนแรงเสียด้วยซ้ำ แต่ยังไงความเป็นจริงที่ว่าอีกฝ่ายกำลังทำสิ่งที่คล้ายคลึงกับการดูแลก็น่าตกใจนิดหน่อยอยู่ดี
ถึงแม้ว่ายอนอีจะขายหน้าไม่น้อยเวลาที่ร่างกายสะดุ้งตามอัตโนมัติตอนที่เขาแตะลงมาก็ตาม
ฮาจินถอดผ้าปูที่นอนแล้วเก็บไปพร้อมกับผ้าห่มโดยไม่สนว่ายอนอีจะนอนอยู่หรือไม่ จากนั้นก็เอาผ้าห่มผืนหนามาจากโซฟาแล้วคลี่ทับลงบนตัวของยอนอี
“ได้ยินว่ามีอาการที่เรียกว่าช่วงอิ่มตัวอยู่ ที่เป็นอยู่คือแบบนั้นใช่หรือเปล่า”
ยอนอีกะพริบตาปริบให้กับคำถามไม่มีปี่ขลุ่ยของอีกฝ่าย
ทั้งหมอที่ชื่อชเวซารัง ทั้งหมอนี่ ไม่คิดว่าคนถูกถามเขาจะอายบ้างเลยหรือไงกัน…
หรือเป็นเพราะว่าตัวเขาเองที่หัวโบราณเกินไปกันนะ
ยอนอีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบรับ
“คุณน่าจะรู้ว่าผมใช้ชีวิตในฐานะระดับ B มานานมาก พลังที่กดเอาไว้ถึงได้ปะทุขึ้นมาแบบนี้น่ะสิครับ”
“รอบความถี่ล่ะ”
“ไม่แน่นอนครับ ส่วนใหญ่ก็สองสามเดือนครั้ง”
ฮาจินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ ขมวดคิ้ว
“ถ้างั้นพอถึงช่วงอิ่มตัว สภาพคุณก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอ?”
‘แล้วสภาพฉันมันเป็นยังไงมิทราบ’
