“เฮ้อ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
วันต่อมา เอเลนายังคงแวะเวียนมาที่ห้องทำงานของแทฮาจินเพื่อทำการไกด์ดิงที่ยังค้างไว้อีกครั้ง แต่จนแล้วจนรอดคนป่วยทั้งสองก็ยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา ผู้มีศักดิ์เป็นองค์หญิงควบตำแหน่งไกด์ระดับ S จึงยอมยกธงขาวหลังจากใช้เวลาไกด์ดิงมาตลอดทั้งช่วงเช้า
“ฉันไม่ไหวแล้ว”
เอเลนาลดระดับมลพิษของแทฮาจินลงจนเหลือ 43 เปอร์เซ็นต์ด้วยความลำบากยากเย็น ก่อนจะลากสังขารอันเหนื่อยล้าของตัวเองกลับออกไป หลังจากนั้นไม่นานแทฮาจินก็ยกมือขึ้นกุมหัวและหยัดกาย ขึ้นจากเตียงด้วยความมึนงง เขาพ่นคำสบถออกมาพร้อมกับกลอกตามองไปรอบ ๆ
“ตื่นแล้วเหรอครับพี่?”
ฮาจินเลือกที่จะไม่ตอบ นัยน์ตาสีแดงก่ำเบนไปมองอียอนอีซึ่งกำลังนอนเพ้อด้วยพิษไข้อยู่ข้าง ๆ ตัวเอง บนหน้าผากนวลมีถุงน้ำแข็งที่ละลายหมดแล้ววางอยู่ด้วย
“ไม่อยากจะเชื่อ”
ถึงแม้จะยังสับสนอยู่ แต่เขาก็จดจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นได้อย่างชัดเจน จำได้แม้กระทั่งเรื่องที่อียอนอีจงใจใช้สันมือสับหลังคอเขาให้สลบด้วย
เพราะหากไม่ตัดสินใจทำอย่างนั้น เขาก็อาจจะฝืนใช้พลังพิเศษอีกครั้งจนเข้าสู่สภาวะคลั่งด้วยระดับมลพิษ 95 เปอร์เซ็นต์ก็ได้ มองอีกมุม มันก็ดูเป็นการตั
