สกับเตียง คนตรงหน้าก็ร้องครวญครางและดิ้นเร่า ๆ ไม่หยุด
“อึ้ก! แฮ่ก...”
ฮาจินโคลงหัวน้อย ๆ อย่างมึนงง นัยน์ตาสีโกเมนจ้องมองพฤติกรรมของคนบนเตียงนิ่ง
เขาแค่อุ้มอียอนอีไปวางไว้บนเตียงเฉย ๆ แต่อีกคนกลับกำชายเสื้อของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย แน่นเสียจนฝ่ามือแปรเปลี่ยนเป็นสีซีดเพราะเลือดไม่เดิน
มิหนำซ้ำยังถูไถใบหน้าขาวนวลนั่นกับต้นขาของเขาอีก ใบหูนิ่มร้อนผ่าวจนเป็นสีแดงแปร๊ดประหนึ่งผลแอปเปิลสุกงอม
“อียอนอี เป็นอะไรไป”
แววตาของคนถามฉายแววงุนงงเล็กน้อย พอลดมือลงเพื่อดันอียอนอีออกไป อีกฝ่ายกลับส่ายศีรษะไปมาพร้อมกับบอกว่าอย่ามาจับตัวเขา และหันกลับมาถูใบหน้าของตนเข้ากับต้นขาแน่นอีกครั้ง
ควรตีความการกระทำนี้ว่าอย่างไรดีล่ะเนี่ย
ฮาจินขมวดคิ้วมุ่น
“แฮ่ก ขอ โทษครับ คือว่า…มัน”
เขากวาดตามองยอนอีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความฉงน ในตอนนั้นเองสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ ณ จุด ๆ หนึ่งที่ต้นขาข้างซ้ายของยอนอี แม้จะถูกกางเกงปิดบังไว้ แต่เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างแข็งนูนขึ้นมาจนยากที่จะมองข้ามได้
ฮาจินเลิกคิ้วขึ้นและแค่นหัวเราะในลำคอ
นี่มันเรื่องอะไรกัน
ไกด์ในสังกัดที่ชอบตีหน้ายักษ์ใส่เขาตลอดเกิดอารมณ์จนแข็งตัว
