เหนอะหนะชวนให้ไม่สบายตัว แต่แล้วประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกพร้อมกับโดเบอร์แมนที่เดินเข้ามา ผู้มาใหม่ตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ยังไม่ทันอ้าปากก็โดนขัดเสียก่อน
“ออกไป”
“…ครับ?”
“มันหนวกหู”
แต่เขายังไม่ได้พูดอะไรเลย…
ฮาจินพยักเพยิดหน้าไปทางยอนอีที่กำลังเพ้อด้วยพิษไข้อยู่บนเตียง ดูท่าคนป่วยจะไม่ปลื้มเสียงดังจ้อกแจ้กรอบตัวสักเท่าไหร่นัก
“อ้อ”
เมื่อเห็นอย่างนั้น โดเบอร์แมนจึงปิดปากเงียบสนิททันที ฮาจินโบกมือเป็นเชิงไล่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้โดเบอร์แมนยืนเคว้งอยู่กลางห้องสักพัก เลขาหนุ่มเหลือบมองยอนอีที่นอนอยู่แวบหนึ่งและเดินออกจากห้องทำงานไปแต่โดยดี
