“จัดการเองอะไรกันครับ พี่รู้หรือไงว่าต้องไปโรงพยาบาลไหน?”
ดิออนยกมุมปากขึ้นแสยะยิ้ม สายตาของชายหนุ่มทั้งสองปะทะกันกลางอากาศอย่างดุเดือด แต่สีหน้าของแทฮาจินกลับเริ่มไร้อารมณ์จนน่ากลัว
ดวงตาสีโกเมนเปล่งประกายวาวโรจน์ขึ้นขณะจ้องมองดิออน
“ชักจะปีนเกลียวแล้วนะ นายน่ะ”
ดิออนหุบยิ้ม ไม่เหลือความสดใสใด ๆ บนใบหน้าอีกต่อไป
สายตาของเขามองไปที่ยอนอีแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนไปทางอื่น ดิออนกลอกตาไปมาราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
รอยยิ้มกลับมาประดับที่มุมปากของเขาอีกครั้ง
“มียาลดไข้อยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ฝากดูแลพี่ยอนอีของผมด้วยนะครับ”
ดิออนปล่อยระเบิดลูกใหญ่เสร็จก็หมุนตัวออกไปจากห้องทันที
‘พี่ยอนอีของผม?’
ฮาจินแค่นหัวเราะในลำคอ
ดูท่าทางแล้วดิออนน่าจะเรียกเองตามใจชอบเสียมากกว่า อียอนอีที่เขารู้จักไม่มีทางยอมให้เรียกตัวเองด้วยคำน่าอายอย่าง 「พี่」 แน่นอน
ความเงียบสงบที่หวนคืนมาอีกครั้งทำให้ฮาจินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาลุกขึ้นจากเตียงและโยนถุงน้ำแข็งบนหน้าผากของยอนอีลงถังขยะ จากนั้นจึงหยิบน้ำแข็งออกมาจากตู้เย็นและวางถุงน้ำแข็งอันใหม่ให้
เอสเปอร์หนุ่มเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคลที่เหนียว
