ซ่าาา
แว่วเสียงน้ำสาดกระทบพื้นมาเข้าหู คนป่วยค่อย ๆ ปรือเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือห้องเพดานสูงที่ดูคุ้นตา ห้องของแทฮาจินนั่นเอง
ตอนนี้ยอนอีทั้งเวียนหัว คลื่นไส้ หัวใจก็เต้นระรัวไม่หยุดราวกับจะระเบิดออกมาจากอก
“แฮ่ก”
ยอนอีขมวดคิ้วยู่ย่นเพราะรู้ดีว่าความรู้สึกที่สัมผัสมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนนี้คืออาการของอะไร
ทำไมต้องเป็นที่นี่ตอนนี้ด้วย
‘ปล่อยไว้ไม่ได้’
เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วทั้งร่างกายเหมือนจมอยู่ในธารลาวา ภาพเบื้องหน้าเลือนรางจับโฟกัสไม่ได้ โลกหมุนติ้ว ๆ จนคิดว่าถ้าตายไปตอนนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก
ช่วงอิ่มตัวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
‘ยา ต้องกินยา’
ไม่มีทางที่ในห้องทำงานของแทฮาจินจะมียากดประสาทที่เขาต้องการแน่นอน ยอนอีกวาดตามองดูรอบ ๆ ด้วยทัศนวิสัยอันพร่ามัว เขายื่นมือไปตรงโต๊ะข้างเตียงซึ่งมีถุงสีขาวใบหนึ่งถูกวางไว้เด่นหรา มันคือถุงยาที่มีสัญลักษณ์ไม้กางเขนประดับไว้ เมื่อเพ่งมองดูก็เห็นข้อความที่เขียนกำกับว่า 「ยาลดไข้」
ยอนอีเขย่าเทยาที่มีแค่สามเม็ดออกมายัดเข้าปาก เคี้ยวกร้วม ๆ แล้วกลืนลงคอไปอย่างรวดเร็ว
รสยาที่ควรจะขมปร่าฝาดลิ้น บัดนี้กลับหวานล้ำอย่างน่าป
