ระหลาด
เขาคงเสียสติไปแล้วจริง ๆ
‘ต้องรีบกลับบ้าน’
ยอนอีสูญเสียความเยือกเย็นในการรับมือกับสถานการณ์ไป ในหัวคิดแค่ทำอย่างไรก็ได้ให้ตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ทันทีที่สองเท้าหยั่งลงบนพื้นและพยายามจะลุกขึ้นยืน แข้งขาก็พลันอ่อนแรงจนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ
“แฮ่ก เวร…เอ๊ย”
ร่างกายไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขาเลยแม้แต่น้อย
ทั้งที่อุณหภูมิพุ่งสูงจนเลือดในกายแทบเดือดพล่าน แต่ร่างกายกลับสั่นเทาไม่หยุด ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้ได้ ยอนอีเดินซวนเซโดยใช้มือระพื้นไม่ต่างอะไรจากการคลานสะเปะสะปะ แต่สุดท้ายความพยายามก็สูญเปล่า ร่างสูงโปร่งล้มคะมำลงไปที่พื้นอีกครั้ง รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างโดยมีสถานที่แห่งนี้เป็นจุดศูนย์กลาง
“แฮ่ก แฮ่ก...”
เมื่อกี้เพิ่งกินยาลดไข้ไปตั้งสามเม็ด แต่ร่างกายกลับยิ่งทวีความร้อนระอุขึ้นอีกเสียอย่างนั้น ยอนอีลูบหน้าตัวเองอย่างแรงเพื่อตั้งสติ
หากอุณหภูมิยังไม่ยอมลดลง มีหวังอวัยวะภายในของเขาได้เสียหายแน่
ทำไมกัน…
ช่วงนี้ก็เขาก็ใช้น้ำในภาชนะไปไม่น้อยเลย แล้วทำไมถึงยังเกิดช่วงอิ่มตัวได้อีก ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวแถมยังหมุนเหวี่ยงไปมาไม่หยุด ปกต
