ิแล้วยอนอีค่อนข้างคอแข็งพอสมควร อย่างน้อย ๆ ก็ต้องดื่มโซจูถึง 4 ขวดจึงจะเมา
แต่ตอนนี้เขากลับมึนยิ่งกว่าตอนเมาหัวทิ่มเสียอีก
‘แทฮาจิน ออกไปแล้วหรือเปล่านะ…?’
ขอให้เป็นอย่างนั้นทีเถอะ
แม้จะรู้สึกผิดกับผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงอยู่บ้าง แต่ยอนอีก็แอบหวังอยู่ในใจว่าเยลโลว์ดอร์จะถูกเปิดออก แทฮาจินจะได้ออกไปทำงานและไม่ต้องมาเจอเขาในสภาพนี้
ตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายของยอนอีแปรเปลี่ยนจากคำว่าร้อนจนเป็นความรู้สึกวูบวาบ เขานอนหายใจหอบถี่ก่อนจะได้ยินเสียงกุกกักดังขึ้นที่เหนือศีรษะ
แทฮาจินในชุดคลุมอาบน้ำที่กำลังเช็ดผมตัวเองให้แห้งด้วยผ้าขนหนูนั่นเอง
‘บัดซบ…’
ยอนอีเบิกตาโพลงแม้ร่างกายจะอ่อนเปลี้ยเต็มทนพลางพ่นคำสบถในใจ ไม่มีอะไรเป็นไปตามที่ใจนึกเลยสักอย่าง ดูท่าเทพเจ้าแห่งความซวยจะชื่นชอบเขามากเป็นพิเศษจริง ๆ
กลิ่นหอมหวานของครีมอาบน้ำลอยฟุ้งออกมาจากประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออก ทันใดนั้นเจ้าของร่างที่กำลังนอนอยู่บนพื้นก็ขดตัวคุดคู้ราวกับคนมีอาการลำไส้บิดเกร็ง
นี่เขาใช้สบู่หรือครีมอาบน้ำอะไรกันแน่
“ทำอะไรอยู่น่ะครับ”
แทฮาจินมีสีหน้าตื่นตะลึงผิดกับตอนปกติที่มักจะวางมาดขรึมอยู่เสมอ ชายหนุ่มคุกเข่าลง
