่นนั้นเจ้าคือหลิวอวี้หลง? อวี้หลง ข้าคือหลิวหันเยียน เป็นอาของเจ้า!”
หลิวหันเยียนรีบร้องเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจ
เมื่อตอนนางจากตระกูลหลิวมา หลานชายหลิวอวี้หลงยังเป็นทารก ไม่คาดว่าพริบตาเดียวจะโตเป็นหนุ่มได้ถึงเพียงนี้
ตอนเห็นชายหนุ่มผู้นี้ นางก็รู้สึกว่าเขามีเค้าหน้าคล้ายหลิวหมิงเฉิงน้องชายของตน จึงถามออกมา
“หลิวหันเยียน?”
ชายหนุ่มในชุดปักลาย หรือหลิวอวี้หลงพลันชะงักไป
ชื่อนี้ ทั้งแปลกหูและคุ้นเคย
สิบกว่าปีมานี้ ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อนี้ในคฤหาสน์หลิวอีกเลย
แต่เขาย่อมรู้ดีว่า หลิวหันเยียนคือธิดาแท้ ๆ ของหลิวเหวินเหยียน บุตรีคนสุดท้องของบ้าน และยังเป็นอาแท้ ๆ ของเขาด้วย
หลิวอวี้หลงเพ่งมองหลิวหันเยียน ก่อนหันไปมองซูเฉินกับซูหลิงเอ๋อร์ จากนั้นก็หัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า “หลิวหันเยียน เจ้ากล้ากลับมาคฤหาสน์หลิวอีกหรือ? เจ้าเป็นหญิงโสโครกที่ทำให้ตระกูลหลิวต้องเสื่อมเสีย บิดาใหญ่ของข้าขับเจ้าออกจากตระกูลและลบชื่อเจ้าจากบัญชีตระกูลไปแล้ว เจ้ากล้ากลับมาอีกได้อย่างไร?”
“แม้แต่….ชื่อในบัญชีตระกูลก็ยังถูกลบ?”
ร่างของหลิวหันเยียนสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือด
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลิวเหวินเหยีย
