เขาชื่อ…ดิออน ใช่หรือเปล่านะ?
ชายหนุ่มผู้มาใหม่จ้องมองยอนอีพลางยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย เขาวาดแขนไปมาในอากาศประหนึ่งวาทยกรผู้ควบคุมการบรรเลงของวงดุริยางค์ เกิดประกายเพลิงลุกโชติช่วงคล้ายกำลังเริงระบำอยู่กลางอากาศและเริ่มเผาไหม้เฉพาะแค่พวกปีศาจ
ต้องขอบคุณแทฮาจินที่กำจัดปีศาจไปบางส่วนแล้ว จำนวนที่เหลืออยู่จึงไม่มากเท่าไหร่นัก เปลวไฟของดิออนแผดเผาแม้กระทั่งสารพิษที่ลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศ แม้แต่ของเหลวที่ก่อให้เกิดภาพหลอนซึ่งลอยฟ่องอยู่เหนือผิวน้ำทะเลก็ถูกทำให้ระเหยไปด้วยเช่นกัน
บรรดาเอสเปอร์ที่หมดสติลอยเคว้งอยู่เหนือผืนน้ำที่ถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มควันสีขุ่น ภาพที่เห็นช่างดูคล้ายกับซากศพจนยอนอีถึงกับขมวดคิ้วมุ่น
“เป็นอะไรไหมครับ?…โอ๊ะ? นั่นเอสเปอร์แทฮาจินใช่ไหมครับ?”
“ครับ”
“พี่ฮาจินสลบไปเหรอครับ?”
ยอนอีลูบหน้าตัวเองด้วยความอ่อนล้า
เขาส่งต่อร่างของแทฮาจินที่กำลังประคองอยู่ให้กับดิออน อีกฝ่ายรับไม้ต่อแต่โดยดี สายตาของผู้มาใหม่มองตามการเคลื่อนไหวของยอนอีไม่วางตา
ร่างสูงโปร่งบินมุ่งตรงไปหาโดเบอร์แมนซึ่งยืนโงนเงนอยู่กลางอากาศในทันที
“คุณโดเบอร์แมน คุณโดเบอร์แมนครับ!”
“อือ เฮือก…”
เลขาหนุ่มถูกภาพลวงตาเข้าคร
