ศ์ต่างหาก”
นัยน์ตาสีเขียวของเอเลนาสำรวจมองยอนอีตั้งแต่หัวจรดเท้าขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับการไกด์ดิง ชายหนุ่มอยู่ในสภาพที่นอนเอามือทั้งสองข้างวางประกบบนหน้าท้องอย่างเรียบร้อย ท่าทางของเขาดูน่าเคารพสักการะอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นว่าผิวของอีกคนดูขาวซีดราวกับคนป่วย เอเลนาจึงยกมือขึ้นมาวางหน้าผากยอนอีเพื่อตรวจสอบสัญญาณชีพ
“อะไรกันเนี่ย?”
เธอชักมือออกในทันทีด้วยความตกใจ หน้าผากขาวนวลของไกด์อียอนอีร้อนจี๋อย่างกับน้ำเดือดปุด ๆ
“ดิออน! ไม่รู้หรือไงว่าเขาเป็นไข้น่ะ?”
“ยังร้อนอยู่อีกเหรอครับ?”
ดิออนถามด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ เอเลนาจึงตะโกนตอบลั่นด้วยความโมโห
“ร้อนอย่างกับไฟเลยเนี่ย!”
“แต่ผมพาเขาไปฉีดยาลดไข้มาแล้วนะครับ”
“ว่าไงนะ…?”
“ยาก็ให้กินแล้วด้วยครับ”
สิ่งที่ทำให้เอเลนาตกใจมีอยู่สองเรื่อง
อย่างแรก คืออาการของยอนอีที่ยังคงมีไข้สูงลอย ถึงแม้ว่าจะฉีดยาลดไข้สำหรับผู้มีพลังพิเศษแล้วก็ตาม
อย่างที่สอง คือการที่ดิออนซึ่งเป็นคนติดเล่น ไม่ค่อยจะใส่ใจเรื่องคนอื่นสักเท่าไหร่ กลับเอาใจใส่ไกด์อียอนอีมากเป็นพิเศษ ถึงกับพาเขาไปฉีดยาลดไข้มาซะด้วย
เธอออกคำสั่งกับสาวใช้ที่ยืนอยู่ห่างออกไปให้นำถุงน้ำ
