้าก็เริ่มพร้อมใจกันเบนเป้าหมายมาทางแทฮาจิน แต่เนื่องจากอีกฝ่ายอยู่ค่อนข้างไกลมากจึงมองเห็นได้ไม่ชัด สิ่งเดียวที่ยอนอีมั่นใจคือผู้ชายคนนั้นกำลังยุ่งสุด ๆ
‘ไม่ค่อยน่าเป็นห่วงเท่าไหร่แฮะ’
ต่อให้สัตว์ประหลาดพวกนั้นพยายามจะรุมฆ่าหมอนั่น ยังไงเขาก็น่าจะรอดอยู่ดี
และแล้วก็เป็นไปตามคาด เสียงการปะทะกันระหว่างเอสเปอร์ระดับ S และสัตว์ประหลาดดังสนั่นกึกก้องจนแก้วหูแทบสะเทือน
“ผมไกด์ดิงให้นะครับ”
ยอนอีวิ่งเข้าไปหาเอสเปอร์คนหนึ่งที่ถูกผลักเข้ามาบนชายฝั่ง เขากระอักเลือด แขนข้างหนึ่งถูกสัตว์ประหลาดฉีกกระชากจนขาดวิ่น ส่วนที่ฉีกขาดเป็นแผลเหวอะหวะ เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด ยอนอีรู้ได้ทันทีว่าเขาต้องไกด์ดิงบริเวณนั้นเพื่อให้อีกฝ่ายฟื้นฟูตัวเองได้เร็วขึ้นและเลือดก็จะหยุดไหลไปเองตามกลไกร่างกาย
ยอนอีไม่กล้าแตะต้องแขนที่ขาดข้างนั้นโดยตรงจึงเลี่ยงไปแตะที่ไหล่ของคนเจ็บแทน
“อ๊าก! โอ๊ย!”
ดูท่าอีกฝ่ายคงเจ็บมากเสียจนกระทั่งสัมผัสแผ่วเบาจากมือก็ไม่อาจข่มกลั้นเสียงร้องไว้ได้ ยอนอีดึงพลังที่ปนเปื้อนมลพิษและกำลังร่ำร้องขอการชำระล้างจากเขาเข้ามาในร่างกายอย่างรวดเร็ว
“ระดับมลพิษตั้ง 77 เปอร์เซ็นต์แล้วนะครับ แผลก็ส