ันก็สลายเป็นผุยผงและหายไปในที่สุด
ยอนอีมีคุณสมบัติของเอสเปอร์ระดับ A จึงมีพละกำลังในระดับที่ไกด์คนอื่น ๆ เทียบไม่ติด ซึ่งก็หมายความว่าการผ่าร่างสัตว์ประหลาดให้ขาดจากกันเป็นเรื่องที่ไม่คณามือเขาเลยสักนิด
ร่างสูงโปร่งโน้มตัวลงเพื่อเริ่มการเคลื่อนย้ายตัวคนเจ็บอีกครั้ง แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นแทฮาจินกำลังจ้องเขม็งมาทางนี้จากในระยะ 100 เมตรด้านหน้า
‘…เมื่อกี้อยู่หน้าดอร์ไม่ใช่หรือไง?’
เมื่อเห็นอีกคนกำลังยืนอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ ยอนอีจึงจ้องกลับไปด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นอัดแน่นไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“คุณขอให้ผมปกป้องคุณจากอะไรกันแน่?”
“…ครับ?”
เอสเปอร์หนุ่มแค่นหัวเราะก่อนจะดีดตัวจากพื้นบินขึ้นสู่เหนือผืนทะเล ยอนอีเพิ่งจะมารู้สึกตัวทีหลังว่าแทฮาจินไม่เคยละสายตาจากเขาเลย คนคนนั้นรีบบินมาอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยเหลือเนื่องจากเห็นว่ายอนอีกำลังตกอยู่ในอันตราย
‘แบบนี้ก็แย่น่ะสิ…’
