สามารถพัฒนาประสาทสัมผัสทั้งห้าได้เหมือนเอสเปอร์คนอื่น ๆ เนื่องจากใช้ชีวิตโดยข่มความสามารถของเอสเปอร์เอาไว้มาตลอด มีเพียงดวงตาสีแดงวาววับของอีกฝ่ายเท่านั้นที่มองเห็นได้ราง ๆ
‘แทฮาจินคงจะมองเห็นฉันได้ชัดแจ๋วเลยสินะ’
เป็นไปตามที่คิดไว้ แทฮาจินที่ขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“ทำไมถึงมายั่วกันทั้งที่รับมือไม่ไหวล่ะครับ”
ยอนอีชะงักไปอีกครั้ง อีกฝ่ายโน้มหน้าลงมาคล้ายจะบดริมฝีปากลงมาอีก ขืนคราวนี้จูบกันอีกคงไม่มีทางหยุดแค่จูบแน่นอน
คนตัวเล็กกว่าออกแรงรั้งแขนที่ถูกตรึงไว้เหนือหัวสุดแรงเพื่อปลดปล่อยตนเองจากพันธนาการของอีกฝ่าย จากนั้นก็เบือนหน้าหลบไม่ให้ริมฝีปากสัมผัสกัน ท่อนแขนขาวโอบรอบคอแทฮาจินไว้ขณะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
“ใจเย็น ๆ ก่อนสิครับ เอสเปอร์แทฮาจิน”
“เฮ้อ”
“ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ว่าผม…คงล้ำเส้นคุณจริง ๆ นั่นแหละครับ ถ้าถามว่าทำไมถึงทำแบบนั้น ผมมีเหตุผลอยู่สี่อย่างครับ ถ้าคุณต้องการ ผมจะอธิบายให้ฟัง ข้อหนึ่ง…”
“หุบปากเถอะครับ”
“…”
“ผมว่าคำพูดของคุณน่าจะให้ผลตรงกันข้ามกับที่คุณคิดไว้นะครับ”
ยอนอีกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คำเตือนให้หุบปากของแทฮาจินแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่า
