ยเอาจริง ร่างกายของพวกเขาแนบสนิทกันทุกส่วนกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจเต้นอย่างชัดเจน
จังหวะของก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นถี่รัวราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนมาหมาด ๆ แทฮาจินเว้นระยะลำตัวท่อนล่างให้ออกห่างเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ส่วนนั้นไปโดนตัวยอนอีเข้า
คนตัวเล็กกว่าโอบกอดลำคอแกร่งไว้นิ่ง ๆ ในสภาพตัวแข็งทื่อ เกร็งว่าหากปล่อยมือออกจะโดนอีกคนชิงขโมยจูบอีก โชคดีที่แทฮาจินไม่ได้รังเกียจรังงอนอะไรกับท่าทางของพวกเขาในตอนนี้ มือใหญ่ของเจ้าตัวกอบกุมด้านหลังศีรษะของเขาเพื่อกระชับกอดให้แนบแน่นขึ้นอีก
เวลาไหลผ่านไปเรื่อย ๆ และในตอนที่ชีพจรของอีกฝ่ายสงบลง
พวกเขาทั้งสองคนก็ผละตัวออกจากกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับนัดกันไว้ ยอนอีเปิดประตูห้องน้ำออกไปเงียบ ๆ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องน้ำ แทฮาจินที่นึกว่าจะตามหลังออกมากลับปิดประตูไล่หลังเขาดังปังเสียนี่
‘จะอาบน้ำงั้นเหรอ?’
พอมาลองนึก ๆ ดูแล้ว แทฮาจินน่าจะเป็นคนเจ้าระเบียบพอสมควร เขามักแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนี้ยบกริบไร้สีสัน ห้องนอนกึ่งห้องปฏิบัติการของเจ้าตัวก็สะอาดสะอ้านอยู่เสมอ และถึงแม้จะออกไปต่อกรกับสัตว์ประหลาดจากดอร์และสูบบุหรี่ทุกวันก็ยั
