่ถูกวาดลงบนกระดาษวาดเขียนสีขาว ยอนอีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายและเอ่ยทัก
“คุณเอสเปอร์แทฮาจิน?”
“ผมก็มาด้วยนะครับ คุณไกด์”
เสียงของโดเบอร์แมนนั่นเอง เลขาหนุ่มโบกมือเพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองก็อยู่ตรงนี้ด้วย ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของเขาทำให้ยอนอีรู้สึกคลายกังวลได้อย่างไม่มีสาเหตุ ยอนอีโค้งน้อย ๆ เป็นเชิงทักทายแล้วมองคนทั้งสองสลับกันไปมา
“ผมกำลังจะไปอยู่พอดี ทำไมมาที่นี่กันล่ะครับ?”
แทฮาจินเหลือบตามองลงมาด้วยท่าทีหยิ่งยโส มือของเขาสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกงอย่างวางท่า ไม่รู้ว่าไม่พอใจอะไรนักคิ้วข้างหนึ่งถึงได้เลิกขึ้นแบบนั้น ทั้งที่เมื่อวานเพิ่งจะถูกไกด์ดิงให้ด้วยการใช้มือ แต่ท่าทางของแทฮาจินกลับสงบราบเรียบจนน่าตกใจ
แน่นอนว่ายอนอีก็ไม่คิดจะพูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานอยู่แล้ว สำหรับเอสเปอร์กับไกด์คนอื่นๆ นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ดาษดื่นตามแต่วิธีการที่พวกเขาจะเลือก ทำตัวเลิ่กลั่กไปก็มีแต่จะสร้างเรื่องให้ตัวเองเปล่า ๆ
“คุณคิดจะเอ้อระเหยแบบนี้ทุกครั้งที่ถูกเรียกตัวเลยเหรอครับ”
“…ผมล้างหน้าภายใน 5 วินาที เปลี่ยนเสื้อผ้าภายใน 20 วินาทีแล้ววิ่งออกมาเลยนะครับ”
“พยายามให้มากกว่านี้อีกค
