“นายคิดจะทำอะไรกับฉันกันแน่ อียอนอี”
ชายหนุ่มคำรามเสียงทุ้มต่ำเหมือนกำลังตั้งถามกับตนเอง เดิมทีแทฮาจินก็เป็นคนชอบดูถูกเหยียดหยามคนอื่นอยู่แล้ว การพูดจาหยาบคายของเขาจึงไม่ได้ทำให้ความประทับใจที่ติดลบอยู่ตกต่ำลงไปมากกว่าเดิมสักเท่าไหร่ ยอนอีเบนสายตาไปทางอ่างล้างหน้าพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ล้างมือก่อนแล้วค่อยคุยกันดีไหมครับ? ถูสบู่ อึ้ก!”
แค่พริบตาเดียว แทฮาจินก้มลงไปขบกัดที่ริมฝีปากของอียอนอีอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บแปลบมาพร้อมกับรสคาวกระจายคลุ้งไปทั่วโพรงปาก ก่อนที่อีกฝ่ายจะผละออกไปในทันที
“ลองพูดเรื่องสบู่ขึ้นมาอีกทีสิ ฉันจะขังไว้ในห้องน้ำไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย”
ก็แล้วทำไมถึงต้องทำแบบนั้นด้วยเล่า? ยอนอีเลิกคิ้วโก่งสวยขึ้นเป็นเชิงถาม
ถ้าระดับมลพิษยังลดลงไม่พอ แค่ขอล้างมือแป๊บเดียวแล้วเดี๋ยวรักษาต่อให้ก็ไม่เห็นจะผิดอะไรเลย เขาเป็นอะไรของเขากันแน่… ไหนจะมือที่ยึดคางเขาไว้ราวกับคีมเหล็กนี่ก็เหมือนกัน แทฮาจินกักขังร่างของเขาไว้กับผนังอย่างแน่นหนาจนแทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่คาใจเขาที่สุดก็คือ
‘ทำไมถึงยังแข็งอยู่อีกล่ะ’
ยอนอีพยายามไม่สนใจสิ่งนั้น
