กศีรษะให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลก่อนจะเอ่ยตอบ
“ขอบคุณที่ตักเตือนกันนะครับ ต่อไปผมจะระวังตัวให้มากขึ้น คุณช่วยส่งไกด์พวกนี้กลับไปทีได้หรือเปล่าครับ?”
อันที่จริงคลีนเนอร์หนุ่มคนนี้จงใจใช้น้ำเสียงกระแทกกระทั้นเพื่อให้คู่สนทนาเกิดอารมณ์ขุ่นเคือง แต่ไกด์ในสังกัดคนใหม่ตรงหน้ากลับยอมขอโทษง่าย ๆ เสียอย่างนั้น พอทุกอย่างไม่เป็นไปตามคาด เขาจึงได้แต่ทำหน้าเหลอหลาพลางยกมือขึ้นมาเกาตรงหว่างคิ้วตัวเองแก้เก้อ
“ถ้าคุณพูดขนาดนั้นผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้วละครับ รีบเข้าไปดีกว่า เขาน่าจะกำลังรอคุณอยู่”
“ครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อน”
เดินต่อเข้าไปด้านในห้องปฏิบัติการอีกนิด เตียงหลังกว้างและฉากอันคุ้นเคยก็ปรากฏให้เห็นราวกับภาพเดจาวู
เหมือนเดิมแม้กระทั่งแทฮาจินที่กำลังเอนหลังในท่าทางกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงในชุดวันเกิด
ถ้าจะมีอะไรที่ต่างจากครั้งนั้น…
ก็คงเป็นสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ของแทฮาจินละมั้ง?
มิหนำซ้ำ คราวนี้ไกด์ที่นั่งอยู่ในห้องก็ไม่ได้กำลังใช้ปากปรนเปรอแต่กำลังแตะข้อมือของแทฮาจินอย่างกระอักกระอ่วนแทน ยอนอีอดนึกขำในใจไม่ได้ เมื่อเห็นว่าไกด์คนนั้นทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะทำการไกด์ดิงแทบไม่ได้เลย
‘วั
