นนี้เขาไม่ทำอะไรที่มันได้ประสิทธิภาพเหมือนเคยแฮะ’
ยอนอีกอดอกจับตาดูสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเคาะกำแพงดังก๊อก ๆ
ดวงตาสีแดงของแทฮาจินตวัดมามองทางต้นเสียงทันที หว่างคิ้วเกลี้ยงเกลาของอีกฝ่ายขมวดเป็นรอยย่นลึกขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย
“การเรียกตัวของผมมันไม่สำคัญเลยหรือไง” เอสเปอร์หนุ่มพูดเสียงลอดไรฟัน
ชายหนุ่มบนเตียงนั่งนิ่งด้วยใบหน้าขึงขังน่าเกรงขาม เมื่อไกด์ที่กำลังทำการไกด์ดิงสังเกตเห็นบรรยากาศหนักอึ้งระหว่างทั้งคู่ เขาจึงรีบวิ่งผ่านด้านข้างของยอนอีออกไปจากห้องอย่างรีบร้อน เสี้ยวหนึ่งของใบหน้าบ่งบอกว่าจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
“เฮ้อ”
ยอนอีถอนหายใจสั้น ๆ ขณะสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำเพื่อที่จะล้างมือก่อนเป็นอย่างแรก คิดว่าจะล้างมือแค่ไม่นานจึงไม่ได้เปิดไฟทิ้งไว้ ในตอนนั้นเองชายหนุ่มร่างยักษ์กลับมายืนจังก้าขวางประตูห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ยอนอีกำลังฟอกสบู่ที่มือหันไปเหลือบมองอีกฝ่ายน้อย ๆ เป็นเชิงถาม
ร่างกายใหญ่โตของแทฮาจินบดบังแสงจากภายนอกไว้จนมองเห็นเป็นภาพย้อนแสง ยอนอีรับรู้เพียงเค้าโครงแต่มองไม่เห็นว่าแทฮาจินกำลังทำหน้าอย่างไรอยู่
“สบู่หอมดีจังนะครับ ใครเป็นคนเลือกเหรอครับ?”
แทฮาจินแค
