มคุณถึงได้เฮงซวยขนาดนี้กันนะ’
แต่กระนั้นยอนอีก็ยังไม่สามารถตัดสินได้เลยว่าแทฮาจินเป็นคนยังไงกันแน่ เพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตเขาเลย
แต่แล้วจดหมายลาตายของจูมีฮุนก็แวบเข้ามาในหัว
หวังว่าคุณจะจดจำผมตลอดไป
‘…ไม่เห็นจะเข้าใจ’
ยอนอีลองคิดกับตัวเองดูว่า จะดีกว่าหรือไม่ถ้าจูมีฮุนพยายามอดทนต่อความโศกเศร้าของตัวเองเอาไว้และแสดงให้เห็นว่ายังสบายดี
ความปรารถนาของเขาเป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะสมหวังหรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีอยู่คนหนึ่งที่เสียใจกับเรื่องของจูมีฮุนจากใจจริง…นั่นคืออึยบิน
อย่างน้อย อึยบินก็น่าจะจดจำจูมีฮุนตลอดไป
ยอนอีหันหลังกลับ ได้เวลาไปส่งอึยบินแล้ว
