แค่นหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้น จากนั้นแทฮาจินก็พึมพำบางอย่างราวกับกำลังเย้ยหยันตัวเอง
“โทษตัวเองงั้นเหรอ...แล้วฉันต้องรู้สึกอย่างนั้นหรือไงถึงจะเรียกว่าปกติ?”
“ก็คนส่วนใหญ่เขารู้สึกอย่างนั้นกันนี่ครับ”
“ไม่เห็นจะเข้าใจ”
“แต่ก็น่าเสียดายนะครับ ไกด์จูมีฮุนเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลย”
ตอนแรกยอนอีคิดว่าจะมาสูบบุหรี่เป็นเพื่อนเพื่อปลอบใจอีกฝ่ายสักหน่อย แต่ดูเหมือนที่ตั้งใจไว้จะเปล่าประโยชน์
แทฮาจินไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรกับการตายของจูมีฮุน น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบเฉียบคล้ายกับคนตายด้าน ไร้ความรู้สึก ช่างแล้งน้ำใจอะไรเช่นนี้
เขาต้องเสี่ยงชีวิตออกไปต่อสู้ในสถานที่เกิดเหตุซึ่งมีผู้คนเจ็บป่วยล้มตายอยู่ทุกวัน ไม่แน่คนที่เคยเห็นคนตายเยอะที่สุดในโลกอาจเป็นแทฮาจินก็ได้
ด้วยเหตุนี้ ความตายของใครสักคนจึงไม่ได้มีความหมายอะไรกับผู้ชายคนนี้ สนแค่ตัวเอง เมินเฉยกับทุกสิ่ง นี่แหละผู้ชายที่ชื่อแทฮาจิน
“จ่ายค่าจัดงานศพแทนด้วย แล้วก็ฝากจัดการเรื่องนำศพไปฝังที่สุสานแห่งชาติที”
“ครับ รับทราบครับ”
ยอนอีก้มลงมองพื้นถนนที่มืดสลัว คนไร้ความรู้สึกอย่างแทฮาจินคงจะนึกเรื่องอื่นไม่เป็นนอกจากชดเชยด้วยการใช้เงินทองฟาดหัวคนอื่น
‘ทำไ
