ิ่งไปยังพื้นที่สูบบุหรี่ด้านหน้าสถานที่จัดงานศพ เพราะบังเอิญเห็นแทฮาจินเดินไปทางนั้นพอดี
เมื่อเข้าไปใกล้ ยอนอีก็รับรู้ได้ว่าเขากำลังคุยกับโดเบอร์แมนอยู่จึงแนบตัวเข้ากับกำแพงเพื่อไม่ให้พวกเขาเห็น แต่ยังได้ยินเสียงของทั้งคู่อย่างชัดเจน
“ไม่คิดเลยนะครับว่าเขาจะฆ่าตัวตาย ทั้งที่ดูไม่ใช่คนจิตใจเปราะบางอะไรแท้ ๆ”
โดเบอร์แมนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนปกติ
“เขาโทรมาหาตลอดทั้งอาทิตย์เลยใช่ไหมครับ? แล้วส่งข้อความมาว่าอะไรบ้างครับ?”
ไม่มีเสียงทุ้มต่ำของแทฮาจินตอบกลับมา ดูเหมือนว่าผู้เป็นเจ้านายจะยื่นโทรศัพท์ให้ดูแทน โดเบอร์แมนถึงได้แสดงท่าทางตกตะลึงแบบนั้น
“พระเจ้าช่วย นี่มันอะไรกันครับเนี่ย? หลังจากยกเลิกการเป็นไกด์ในสังกัดเขาก็โทรมาเฉลี่ยวันละ 50 สายเลยสินะครับ…โอ้ ข้อความเยอะอย่างกับจะข่มขู่กันแน่ะ ขอโอกาสอีกครั้ง คิดถึงอ้อมกอด อยากได้ยินเสียง ผมรักคุณจริง ๆ ถ้าไม่มาเจอกันอีกจะตาย…ดูจากนิสัยคุณแล้ว คุณก็ทนมาได้นานพอตัวเลยนะครับเนี่ย ให้ใครดูก็ต้องบอกว่าเป็นแฟนกันแน่นอน”
“เตรียมค่าทำขวัญให้ครอบครัวจูมีฮุนด้วย”
“รับทราบครับ ว่าแต่คุณเอสเปอร์ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ”
เสียง