ๆ ทั้งสองข้างและเริ่มปล่อยโฮหลังจากกลั้นไว้มาโดยตลอด อึยบินส่ายหน้าไปมาขณะเริ่มฟูมฟายขึ้นเรื่อย ๆ
“ยอนอี นาย…ไม่เข้าใจ ฮึก ถะ…ถ้าคนที่ตายด้วยเหตุผลอย่างนั้นเป็นนาย ถ้านายเขียนจดหมายลาตายอย่างนั้น ฮืออ ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คนคนนั้นเด็ดขาด ฉันจะ…”
เขาบอกให้ลองคิดกลับกัน แต่ดูเหมือนอึยบินจะลองเอาตัวเขาไปแทนดูเสียนี่ พอได้ยินเพื่อนสนิทพูดแบบนั้น ยอนอีก็ถึงกับพูดอะไรต่อไม่ออกเหมือนกัน
เพราะเขาเองก็เพิ่งลองคิดกลับกันแบบเดียวกับที่อึยบินทำ ถ้าหากเธอฆ่าตัวตายเพราะคนที่เธอรัก ถ้าหากเธอเขียนจดหมายลาตายทิ้งไว้แล้วจากโลกนี้ไป ยอนอีก็น่าจะออกไปตามหามันคนนั้นให้เจอและฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ไม่ต่างกัน
เขายื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้อึยบิน แต่ดูเหมือนว่าการกระทำของเขาจะยิ่งไปกระตุ้นต่อมน้ำตาของหญิงสาวกว่าเดิม เธอเลยร้องไห้หนักกว่าเก่าเสียอีก
“โอเค…อยากเกลียดก็ตามใจเธอเลย ฉันไม่ห้ามแล้ว”
ยอนอีย้ายฝั่งไปนั่งข้าง ๆ อึยบิน มือข้างหนึ่งเท้าโต๊ะ ในขณะที่อีกข้างก็คอยตบหลังอึยบินเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม
ระหว่างเดินออกจากอาคารที่จัดงาน ยอนอียื่นกุญแจรถให้เพื่อนสนิทและบอกให้เธอไปรอที่รถก่อน จากนั้นจึงตรงด
