อยู่ ซ้ำยังชำเลืองมองแทฮาจินด้วยหางตาเป็นครั้งคราวอีก
ยอนอีรู้ดีว่าอึยบินเพื่อนสนิทของเขาเป็นคนที่อ่อนไหวง่าย เธอได้อ่านจดหมายลาตายเปื้อนคราบน้ำตาของจูมีฮุนมาแล้ว มีหรือจะไม่เกิดความรู้สึกอะไรเมื่อเห็นแทฮาจินมาปรากฏตัวต่อหน้าเช่นนี้
แต่อย่างไรก็ตาม……
“อึยบิน”
“…อืม”
“ฉันรู้ว่าเธอเสียใจ เพราะเขาเป็นเพื่อนเธอ เป็นคนที่ดีกับเธอ แถมยังสนิทกันอีก ฉันรู้ว่าเธอเจ็บปวดมากที่ต้องมาเจอภาพแบบนั้นกับตาตัวเอง”
อึยบินก้มหน้างุดเหมือนกับรู้ว่าเพื่อนสนิทกำลังจะพูดอะไร
หยดน้ำตาต้านแรงโน้มถ่วงไว้ไม่อยู่จึงค่อย ๆ ร่วงเผาะลงมาจากดวงตาของเธอ
“มันอาจจะฟังดูเลือดเย็นแต่ฟังฉันเถอะ เรื่องที่จูมีฮุนไปแอบรักเขาข้างเดียวมันน่าเศร้าก็จริง แต่การตายของเขาไม่ใช่ความผิดของคนคนนั้นเลย เธอลองคิดกลับกันดูสิ ถ้าคนที่รักฉันฆ่าตัวตายเพราะทนการเมินเฉยของฉันไม่ได้ นั่นเป็นความผิดของฉันหรือเปล่า? เธอจะโมโหและด่าว่าฉันมันแย่ไหม?”
“ฮือ ฮึก...”
“พวกเราทำได้แค่ไว้อาลัยให้เขา อย่าไปคับแค้นใจแทนคนตายเลย”
ยอนอีคิดว่าอึยบินน่าจะเข้าใจสิ่งที่ตนเองจะสื่อ แต่ทว่าวันนี้อึยบินกลับดื้อรั้นกว่าปกติ เธอซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือเล็ก
