ครอบครัวของเขาลองตรวจสอบดูก่อน ทว่าพ่อแม่ของเขากลับปฏิเสธที่จะอ่านเนื้อหาภายในไดอารีนั้น เพราะเท่านี้หัวใจของพวกเขาก็แหลกสลายมากพออยู่แล้ว
ด้วยเหตุนั้น อึยบินกับยอนอีจึงได้อ่านหลักฐานชิ้นสำคัญตามคำขอร้องของพวกเขาแทน
ในไดอารีมีการเขียนบรรยายความรู้สึกลึก ๆ ภายในใจว่า เขารักแทฮาจินมากขนาดไหนและมีความสุขแค่ไหนเวลาที่ได้เจอคนคนนั้น
ส่วนครึ่งหลังของไดอารีเต็มไปด้วยเนื้อหาเกี่ยวกับความสิ้นหวังในชีวิต มีประโยคหนึ่งเขียนไว้ว่า เขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ลืมตาตื่นในตอนเช้าและหลับตานอนในตอนกลางคืน
อีกทั้งยังมีข้อความที่ระบุว่า เขาส่งข้อความหลายสิบข้อความไปหาแทฮาจินในขณะที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังแหลกสลายลง
พออ่านจบอึยบินก็ร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษา ยอนอีจึงให้ปากคำแทน
“จากที่อ่านดู พวกเราก็ขอลงความเห็นว่าไม่น่าจะใช่การฆาตกรรมเช่นกันครับ”
“มีฮุน มีฮุน…”
บรรยากาศถูกปกคลุมไปด้วยเสียงคร่ำครวญและเสียงร้องไห้ดังระงม
