่างมา จำเพื่อนคนหนึ่งที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม? จูมีฮุน ไกด์ระดับ A ที่แต่งตัวเก่ง ๆ น่ะ”
ยอนอีจำได้ว่าเคยได้ยินเธอเล่าให้ฟังอยู่ ประมาณว่าเขาเป็นคนนิสัยดีและเป็นไกด์ผู้ชายที่ดีกับเธอมาก
“เขาทำไมเหรอ?”
“ได้ยินว่าคุณมีฮุนก็เป็นไกด์ในสังกัดของเอสเปอร์ระดับ S เหมือนกัน แต่ยังไม่เคยถามเลยว่าสังกัดใคร ไม่รู้สิ เขาไม่ออกจากห้องมาเกินหนึ่งอาทิตย์แล้ว พอรับโทรศัพท์ก็เอาแต่ร้องไห้ใหญ่เลย”
อึยบินยกน้ำขึ้นกระดกคล้ายกำลังรู้สึกอึดอัดใจ
“เหมือนว่าเขาจะไม่ยอมกินข้าว ฉันเป็นห่วงเลยเรียกเขาออกมา พอปลอบใจได้สักพักเขาก็พูดขึ้นมาว่าตัวเองถูกทิ้ง พอถามว่าถูกใครทิ้ง เขาก็พูดชื่อเอสเปอร์แทฮาจินออกมาด้วยละ”
“แล้วยังไงต่อ?”
“ยังไงอะไรเล่า! ก็หมายความว่ารูมเมตฉันเคยเป็นไกด์ในสังกัดของแทฮาจินน่ะสิ…แต่ตอนนี้ถูกหมอนั่นเขี่ยทิ้งก็เลยเอาแต่เก็บตัวร้องไห้ไม่หยุด ถ้าอีกหน่อยนายโดนแบบนั้นเหมือนกันจะทำยังไง? นายเองก็เป็นไกด์ประจำตัวของเขาไม่ใช่เหรอ!”
ที่แอบจ้องหน้าเขาบ่อย ๆ และหน้าดำคร่ำเครียดตั้งแต่เมื่อกี้ก็เพราะเรื่องนี้เองสินะ
ยอนอีคลี่ยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกไปลูบหัวเพื่อนสนิท
“อึยบิน”
“ว่าไง”
“เราลองมาคิด
