ตามหลักเหตุและผลกันดีไหม?”
“คิดอะไร…?”
“เธอคิดว่า คำว่า 「ถูกทิ้ง」 มันเหมาะสมกับความสัมพันธ์ของเอสเปอร์กับไกด์ในสังกัดหรือเปล่าล่ะ? ไกด์กับเอสเปอร์เป็นความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการที่สามารถยุติเมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้ว ส่วน 「การเข้าสังกัด」 ก็เป็นแค่การร่วมมือกันแบบชั่วคราวเพื่อการทำงานที่มีประสิทธิภาพเท่านั้น การที่เพื่อนเธอร้องห่มร้องไห้เพราะถูกทิ้ง น่าจะเป็นเพราะมีความรู้สึกส่วนตัวหรือไม่ก็คาดหวังอะไรบางอย่างกับแทฮาหรือเปล่า?”
“อ้อ งั้นเหรอ...?”
“ร้องไห้เป็นอาทิตย์ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ ไม่ได้ถูกปลดออกจากงานตลอดไปสักหน่อย ก็แค่หน้าที่ที่ต้องทำถูกลดลงไปหนึ่งอย่างแค่นั้นเอง ดูแล้วเหมือนอาการคนอกหักมากกว่าละมั้ง”
ถึงแทฮาจินจะนิสัยแย่เหลือรับประทานก็จริง แต่ถ้าดูแค่หน้าตาหรือร่างกายก็คงน่าแปลกถ้าไม่มีใครเคยเสียน้ำตาให้ ยอนอีจึงพูดเช่นนั้นเพื่อให้อึยบินได้คลายความกังวลเรื่องตัวเอง
โชคดีที่ยอนอีไม่ได้คาดหวังอะไรกับแทฮาจินอยู่แล้ว เพื่อนสนิทตัวน้อยของเขาแค่คิดมากไปเองเท่านั้น
“อีกอย่างนะ ถ้าทำฉันหลุดมือไป แทฮาจินนั่นแหละที่จะต้องเป็นฝ่ายเสียดาย”
“เรื่องนั้นฉันรู้ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดีนี่นา โลกนี
