้มันโหดร้ายจะตายไป”
รอยยิ้มของอึยบินช่างจืดเจื่อน ยอนอีจึงยกเรื่องใหม่ขึ้นมาพูดเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“ช่วงนี้เธอกับแฟนเป็นยังไงบ้าง? ไอ้แดยองนั่นดีกับเธอหรือเปล่า?”
“หือ? อะ อื้อ…ดีสิ”
“อะไรกัน ทำไมตอบอ้อมแอ้มล่ะ หรือไอ้หมอนั่นมันนอกใจเธออีกแล้ว?”
สีหน้าของอึยบินดูเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอกลับส่ายหน้ารัว ๆ และบอกว่าเขาไม่ได้นอกใจ ไม่ว่าจะถามซักไซ้เท่าไหร่ อึยบินก็ตอบแค่ว่าทุกอย่างยังไปได้สวย แถมยังยิงคำถามกลับมาที่ยอนอีอีก
“ทำไมช่วงนี้นายไม่ไปออกเดตกับคนธรรมดาเลยล่ะ?”
อึยบินรื้อฟื้นสิ่งที่ลืมเลือนไปจากสมองของยอนอีไปแล้วขึ้นมาอีกครั้ง มือขาวโพลนหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดที่มุมปาก ตอนยังอยู่ที่ไลบรัมจ์ เขาเคยไปออกเดตกับสาวธรรมดาในเมืองหลวงบ้างบางครั้งเวลาที่มาหาอึยบิน
แทนที่จะเรียกว่าเหงา ต้องเรียกว่าอยากรับรู้ถึงความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่มากกว่า
เขามั่นใจว่าตัวเองทำเต็มที่เสมอเวลาคบกับใครสักคน แต่คำว่า 「รัก」 ที่ใคร ๆ ก็ชอบพูดกัน ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเรื่องยากสำหรับยอนอีอยู่ดี หากอีกฝ่ายเป็นคนที่ดูใช้ได้และต้องการลองคบกันดู ยอนอีก็ไม่เคยปฏิเสธ
ทว่าหลังจากได้ร
