ับคำสั่งย้ายมาที่เมืองหลวงก็มีแต่เรื่องยุ่ง ๆ ถาโถมเข้ามา แถมเขายังได้เข้าไปพัวพันกับแทฮาจินอีก...
แล้วจะให้เอาเวลาที่ไหนไปนัดสาวออกเดตกันเล่า
“อืม ก็เมืองหลวงมันยุ่งวุ่นวายกว่าที่ฉันคิดนี่”
“โหย ยุ่งอะไรกัน ใคร ๆ เขาก็มีเวลาเหลือเฟือสำหรับหาแฟนทั้งนั้นแหละ”
“…คบกันน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ตอนเลิกกันมันลำบากใจเนี่ยสิ จะบอกแค่ขอโทษนะเราเลิกกันเถอะก็ไม่ได้ หรือจะรอไปเรื่อย ๆ จนกว่าโดนทิ้งก็ดูเป็นผู้ชายสันดานแย่อีก อย่างฉันน่ะอยู่คนเดียวซะยังจะดีกว่าละมั้ง”
“แล้วจำเป็นต้องเลิกด้วยหรือไง? ถ้ามันดีก็แค่คบต่อไปก็ได้นี่”
“ไอ้ดีมันก็ดีอยู่หรอก แต่ฉันยังไม่เคยชอบใครถึงขนาดยอมได้ทุกอย่างเลย”
ยอนอีแค่พูดพร่ำไปตามที่คิดโดยไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ แต่อึยบินกลับยกมือขึ้นมาเท้าคางและครุ่นคิดบางอย่างด้วยท่าทางจริงจัง เธอส่งเสียงเบา ๆ ในลำคอก่อนจะแย้มยิ้มกว้าง ดูท่าคงคิดอะไรดี ๆ ออกแล้ว
“งั้นคราวนี้ลองเปลี่ยนไหม ลองคบกับคนที่มีพลังพิเศษดู”
“…ฮะ?”
“ที่ผ่านมานายคบแต่กับคนธรรมดาตลอดเลย ลองคบกับพวกเดียวกันอาจจะดีกว่าก็ได้นะ”
ยอนอีขมวดคิ้วพลางส่ายหัวหวืด ๆ จะให้คบกับคนในที่ทำงานเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก
